Dno oka, W. Nowicki. Cytaty.

Parę wyimków z rozdziału ostatniego „Dna oka” Wojciecha Nowickiego. Poświęconego uszkodzonym fotografiom – znakowi ostatecznego zaniku pamięci.

„Fotografia jest protezą pamięci, więc ma trwać dłużej niż świat przedstawiony: byłem młody, kiedy ktoś mi zrobił to zdjęcie;  teraz już nie jestem.”

Jedno zdanie – tak proste, tak mocne. Uwodzicielska melancholia,wspaniała konstrukcja gramatyczna.

Albo to:

„Z zamiłowania do kulawej urody biorą się podróże do zmurszałych krain, do synagog zrównanych z ziemią i do postindustrialnych pobojowisk. „

Nic nie mam do dodania. Fragment, który ani odrobinę nie traci w wyrwaniu z całości. Zyskuje (to już osobiste odczucie) za to wymiar sentencji.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s